Uitgefeest

Tweede kerstdag werd onze oudste dochter alweer 8 jaar. We zijn dus al 8 jaar vader en moeder! Het is een cliché, maar het gaat écht hard. We hebben die dag gezellig gevierd als gezin. Op zo'n dag denk je weer eens terug aan de tijd rond de geboorte. Ik belandde maandag de 24ste al in het ziekenhuis omdat ik al 2 weken overtijd was, maar madam had nog steeds geen zin om eruit te komen. Zelfs nadat er weeen waren opgewekt, maakte ze nog steeds geen aanstalten. Op dag 3 (2de kerstdag dus) werd eindelijk besloten een keizersnede te doen, en toen ging het vlug! Het leed is gelukkig gauw vergeten als je voor het eerst je dochter in handen houdt!
Zondag kwam alsnog het bezoek voor de beide dames en zijn ze schromelijk verwend. Het was erg gezellig!
Maandag een speurtocht gedaan met 8 schattige/kattige meisjes en stoere Jonatan. En lekker knutselen. Ook dat was weer gezellig.
Nu zijn we bijna uitgefeest, Tirza heeft alleen nog haar traktatie en haar kinderfeestje tegoed. Maar dat gaan we volgend jaar wel een keer doen...

Sneeuwpopje

Hoe vind je m'n nieuwe muts?

Winterperikelen

In het vorige blogje stond nog dat de gebroken nachten over waren... Helaas was dat vals alarm. We hebben dus nog wat meer gebroken nachtjes gehad. Maar nu is Hagar van het hoesten af (dat hield haar uit haar slaap) en slaapt ze weer gewoon de hele nacht door.

Vorige week woensdag hebben we feest gevierd met Mattanja, trakteren op school, uitnodigingen versturen naar vriendinnetjes, taartjes eten. Zondag 20 december was de dag waarop we haar en Tirza's verjaardag met de familie zouden vieren. Met de nadruk op zouden. In verband met het weeralarm belde de één na de ander af. Het deed denken aan de gelijkenis van die koning die allerlei gasten uitnodigde voor z'n feestmaal, maar dat er niemand kwam opdagen, en die vervolgens allerlei mensen van de straat plukte. Gelukkig kwam er nog een oom met aanhang en een vriendje en een vriendinnetje die hun familie meenamen. En waar denk je dat alle gasten de hele middag zaten (ouders incluis)? Juist, buiten in de sneeuw, mega-sneeuwpoppen bouwen en sneeuwballen gevechten houden. Dus al met al een geslaagd feest. En de feestgangers (en cadeautjes) komen gewoon een andere keer.
Tirza en Mattanja wachten met smart...

Pff...

De verkoudheid van Hagar heeft inmiddels normale proporties aangenomen. Dus geen gebroken nachten meer, maar nog wel (enorme) snotneuzen. Dat hoort er nou eenmaal bij. Dus we zijn ook weer uitgerust.
En morgen... dan wordt onze Mattanja 6 jaar! Ze zit de dagen af te tellen, want ze is de laatste van haar groep (groep 3a) die jarig is. Dus dat wordt feest! Maar een feesthoed hoeft ze niet meer want dat vindt ze kinderachtig!

Hoesten

Te vroeg gejuicht! Ook vannacht was weer een erg korte nacht. Na een bezoekje aan de dokter is Hagar weer 2 medicijnen rijker. Mattanja zei al, 'mam, toen Hagar in het ziekenhuis had gelegen moest ze ook zoveel medicijnen!' Gelukkig nu 'maar' 4 verschillende.

Als ze maar niet meer zo hoefde te hoesten...

Nachtrust

Sjonge, wat een paar slapeloze en gebroken nachten al niet met je doen...

De 'ellende' begon dondagavond. Normaal gesproken leggen we Hagar om 20.00 uur op bed en dan is ze gelijk vertrokken; dit keer duurde het een uurtje of 2. Vrijdagavond maar wat later naar bed. Dat werd ook weer 22.30 uur voor ze sliep. Zaterdag op zondag logeerden we bij opa en oma; daar ben ik er wel een keer of 5 (op een gegeven moment raak je de tel kwijt en ben je aan het slaapwandelen) uit geweest. Het probleem was (en is) dat Hagar verkouden is en flink aan het hoesten. Die combinatie maakt het lastig voor haar om rustig in slaap te vallen.

Zondagnacht was helemaal 3x niks. Frans en ik hebben elkaar afgewisseld met het troosten en kalmeren van Hagar en het trachten haar in slaap te krijgen (wat meestal wel lukte op schoot, maar met het in bed leggen werd ze gelijk weer wakker, en kon je opnieuw beginnen). Vanaf een uur of 3.30 uur ben ik in een soort coma-slaap gevallen, en is Frans maar beneden op de bank gaan liggen met Hagar in de wagen. En maar schommelen. Om 6.30 uur kon Frans z'n nestje in en heb ik de andere kinderen naar school gedirigeerd. Voor je gevoel ben je na zo'n tuk van een paar uurtjes wel weer aardig bijgetrokken, maar na het middageten ben ik toch maar even gaan liggen...

Die nacht had ik echt zoiets van: gaan we een dokter bellen of niet? Of wachten we af? Wat is wijsheid? Af en toe bleef ze er bijna in! Dus zodra het 8.30 uur was heb ik gelijk maar een afspraak gemaakt met onze eigen dokter. Het bleek dat Hagar een oorontsteking heeft, en een virus waardoor ze zo verkouden is en hoest. Een antibiotica-kuurtje, een ander pufje en een paar paracetamolletjes en hopelijk is de ellende weer snel voorbij. Het dieptepunt hebben we in ieder geval gehad, want vannacht sliep ze zowaar vanaf 20.00 uur tot 22.30 uur door, en daarna de rest van de nacht ononderbroken. Ze knapt gelukkig al lekker op!

Hebbe hebbe hebbe

Gisteren liep ik in de speelgoedwinkel. Helaas ontkom je er niet aan, maar het staat me echt tegen! Rijen tot achter in de winkel, karren vol speelgoed, bedragen van boven de 100 euro! Kom op zeg! Het gaat toch om het idee. Ik weet nog wel dat ik het vroeger altijd leuk vond om véél cadeautjes te krijgen, maar een letter of een speciale pen telden toch ook mee!

Nu hebben wij in december ook nog eens 2 verjaardagen, dus probeer dan nog maar iets leuks te vinden! Gelukkig zijn ook onze kinderen nog blij met een gouden of zilveren kleurpotlood, een chocoladeletter of een tolletje. Of met 'nuttige' dingen als een mooie pyjama. Volgens mij heb je het als ouders voor een groot deel zelf in de hand waarmee ze tevreden zijn.

Eens kijken waar die goede sint dit jaar weer mee komt...

Lekker bezig

Waar wij ons de afgelopen tijd mee bezig gehouden hebben:

* Sint en alles erom heen ('mam, mag ik vanavond wéér m'n schoen zetten' en 'mam, deze cadeautjes wil ik van de Sint en die andere wil ik zelf kopen' aldus Jonatan)

* een top concert van de Continental Kids (echt een feestje!)

* van en naar het zwembad en de sporthal fietsen/rijden (afhankelijk van het weer)

* grieperige kindertjes op de bank (vanmiddag was Mattanja weer aan de beurt)

* lekker naar buiten in weer en (vooral) wind

* Tirza's allereerste spreekbeurt (boekbespreking eigenlijk)

* feestjes vieren in Spakenburg (en er komen er nog een paar aan)

* 3 keer op 10-minuten gesprek (met gelukkig alleen maar positieve berichten)

* genieten (en proberen dat vast te leggen op een foto)

Instrument

Ondanks alle drukte rond de goeie oude Sint en de verjaardag van mijn kleine-zusje-die-niet-meer-zo-klein-is ben ik nog steeds onder de indruk en vol enthousiasme over de zangworkshop die we donderdagavond gekregen hebben. Het doel van deze workshop was werken aan podiumpresentatie. Conclusie is dat je de boodschap die je laat horen het allerbeste overbrengt als je het vanuit je hart zingt. Ook heb je een lied al 1000x gezongen, als je de tekst laat doordringen in je hart dan hoor je dat in je stem. Alleen dan kun je mensen raken.

Een paar one-liners:

-voor God is je best doen goed genoeg (het hoeft niet altijd beter, mooier, zuiverder)

-jij bent van je tenen tot aan je kruin een compleet instrument; elke holte fungeert als klankkast

-het gaat niet om aanleren van trucjes maar dat wat je doet/zegt/zingt 'echt' is

Een echte aanrader, zo'n workshop (zie http://www.gerjawolf.nl/)!

Griep

Ja, de griep heeft z'n intrede gedaan bij ons, en nee, het is niet de Mexicaanse griep. Dat is tegenwoordig het eerste dat je jezelf afvraagt als je te maken krijgt met 2 kindertjes die midden in de nacht hun hele bed en zichzelf eronder spugen. Ik heb gelijk maar even de site gecheckt over de Mexicaanse griep; wat zijn nou eigenlijk de symptomen? Gelukkig bleken ze geen van beide koorts te hebben en ook geen luchtwegproblemen. Fffftt.

Toch moeten we nadenken over deze griep. Ongetwijfeld komen we ermee in aanraking. Gelukkig zijn we over het algemeen niet vaak ziek. Maar bij Hagar zijn haar luchtwegen toch een zwakke plek. Zij komt vanwege die reden in aanmerking voor het vaccin, en natuurlijk vanwege haar leeftijd. Net als Jonatan. Via internet wordt je overspoeld (overdonderd eigenlijk) met tegenstrijdige informatie over wel of niet vaccineren. Lastig hoor! Laat iedereen maar een persoonlijke afweging maken. Sterkte daarmee!

Standvastig

In de bijbel staat dat alleen het woord van onze God altijd standhoudt (Jes 40:8). Dit was bij ons wel heel letterlijk het geval! Nadat we zondag een feestje hadden gehad in Amersfoort was het maandag de hoogste tijd om de auto te ontdoen van Duckies, boeken, mandarijnenschillen en snoeppapiertjes. Onder de voorstoel kwam ik ook mijn bijbel tegen. Omdat ik er zuinig op ben legde ik hem in plaats van op de straat op het dak van de auto. En, je raadt het al, daarna vergat ik hem! Een uurtje later moesten Trza opgehaald worden van turnen en Mattanja van zwemmen. Over drempels, hobbels en een paar rotondes. Weer thuis aan beland ontdekte Frans boven op de auto een meerijder: mijn bijbel! Hij was keurig standvastig blijven liggen...

Trainen

Hagar is de 9 kilo alweer gepasseerd. Ze is nu 9 kilo en 270 gram om precies te zijn. Hoewel ze nauwelijks warm eet (krijg ik er niet in), is ze toch keurig gegroeid. Zo zie je maar, op de fles en op brood en fruit groei je ook. De wijkverpleegkundige maakte zich daar dan ook niet druk om ('het komt vanzelf, als ze honger heeft eet ze wel!'). Het enige wat bij Hagar nog niet helemaal optimaal is, is de spierkracht in haar armen. Nogmaal gesproken houdt een kind, als het wordt opgetild, zijn/haar armen naar beneden gedrukt. Hagar doet dat niet, dus als je niet uitkijkt zakt ze tussen je handen door. Nu is het gelukkig niet zo dat ze fysio moet, maar het is wel iets om in de gaten te houden. Gelukkig ligt ze graag op haar buik, en kan ze mooi oefenen met 'push-ups'. De wijkverpleegkundiege kon kruisjes zetten bij: omdraaien van buik naar rug en andersom, iets overpakken met de handjes, gericht kijken, contact maken, met voetjes spelen. Ze doet het dus prima!

Paardengek

Onze Tirza is gek op paarden. Elk plaatje met een paard erop moet ik bewaren. Als er paard in de buurt is moet ze er naar toe, en het liefst ermee op de foto. Nu had ze in de Visie gezien dat je daarin oproepjes kan doen als je iets spaart. Dat wilde zij natuurlijk ook!

En dit staat er nu eindelijk, na weken wachten, in:

'Ik ben Tirza en gek op paarden. Ik spaar alles van ze. Ik spaar ook nog geboortekaartjes. Heb je nog wat voor me liggen? Stuur dan naar ons adres!'

En vanaf donderdag begon er post binnen te stromen voor Tirza. Tot nu toe elke dag! Een heleboel plaatjes, maar ook veel kaartjes. Het oudste geboortekaartje was uit 1948. Gewoon antiek! Grappig hè.
En wat denk... Mattanja wil nu natuurlijk ook. Dus als jullie haar nu iets van dolfijnen willen opsturen zou dat helemaal super zijn!

Politie

Ieder jaar in oktober is het vaste prik: politie open dag. Zo ook vandaag. Helaas is papa op zaterdag aan het werk, maar met z'n vijven is het ook gezellig. Een kijkje in de cel (gauw er weer uit), vinger afdrukken laten maken, allerlei politie voertuigen bekijken. Maar leukste is natuurlijk op de echte politie-motor met het alarm aan! Mattanja heeft het helemaal naar d'r zin. Wie weet?!

Volgestouwd met kleurplaten, sleutelhangers, pennen, tattoos, bladwijzers, folders verlaten we het pand. Het was weer gezellig.

Muziek

Zoals een aantal van jullie weet werk ik in een christelijke boekhandel en doe daarvoor ook de cd- en dvd-inkoop. En vorige week mocht ik daarvoor een beurs bezoeken. Erg leuk al die nieuwe muziek! Je krijgt dan echt de neiging om al die cd's te bestellen, alleen omdat het zulke goede muziek is (naar mijn mening :)). Maar goed, dat kan natuurlijk niet. Bij ons lopen vooral de overbekende WMS (Smitty dus), Elly en/of Rikkert, en andere Nederlandse muziek. Niet echt spannend dus. Jammer hoor, dat veel van de gospelmuziek zo onbekend is. En onbekend maakt duidelijk onbemind. Gelukkig heb ik 2 zussen die nog wel eens een gospelartiest promoten (zie hun weblogs) en gelukkig is er YouTube! Zo blijf je op de hoogte.

En toen ik thuiskwam van de beurs (lekker hoor, zo'n dagje er tussenuit...) vroeg Mattanja gelijk: mam, heb je nog leuke kleren voor me gekocht?? Bij het woord 'beurs''denkt ze gelijk aan 'nieuwe kleren' en 'speelgoed'. Hoe zou dat nou komen?!

Sjappies

Zaterdagochtend zaten de kinderen gezellig met z'n allen te lezen in pyjama op de bank (nog niet helemaal wakker...). Het ultieme weekend-gevoel. Wat een sjappies hè!

Zoals je ziet zit Hagar al best goed. Ze is nu 8 maanden, dus ze doet het gewoon 'volgens het boekje'.
Het gaat nu echt hard met nieuwe dingen leren. Zo weet ze bijvoorbeeld dat als ik de bijbel pak ze op schoot mag; dan springt ze bijna uit haar stoel.

Wat ze sinds kort ook kan (en dus te pas en te onpas doet) is zwaaien!! Zo schattig! Dus iedere ochtend zwaaien we samen papa, Tirza, Mattanja en Jonatan uit.

Daag allemaal!

Why?

Dit lied oefenden we gisteren op koor. Eén regel springt er voor mij bovenuit: ze hadden Hem niet vast hoeven spijkeren; uit liefde was Hij er blijven hangen!

"Why did it have to be a friend, who chose to betray the Lord?
And why did he use a kiss to show them, that's not what a kiss is for.
Only a friend can betray a friend. A stranger has nothing to gain.
And only a friend comes close enough to ever cause so much pain.

And why did there have to be a thorny crown pressed upon Hid head?
It should have been a royal one made of jewels and gold instead.
It had to be a crown of thorns because in this life that we live,
for all who would seek to love, a thorn is all the world has to give.

And why did it have to be a heavy cross He was made to bear?
And why did they nail His feet and hands: His love would have held Him there!
It was a cross, for on a cross a thief was supposed to pay.
And Jesus had come into the world to steal ev'ry heart away..." (Why?- Micheal Card)

Virus

We hebben een snotterig, hoesterig en roerig weekje achter de rug. 's Nachts tot 3x toe uit bed (omdat Hagar van al dat gehoest niet terug in slaap valt), 4x per dag een puf (en dat vindt ze nog steeds niet leuk), een afgezegd weekendje-weg, een verslikking cq. bijna-verstikking (en dus rapido naar de dokter), extra veel wandelen (dan slaapt ze tenminste snel).

Maar... wat we nu wel weten is dat Hagar een virusje zelf(!) aan kan, en we dus geen ziekenhuis nodig hebben! Yes!

PS Nog meer goed nieuws? Zie het weblog van mijn vader.

Zagen zagen wiedewiedewagen

We konden er op gaan zitten wachten, en nu is het zover: Hagar is verkouden! We weten gelijk weer dat haar luchtpijp niet helemaal optimaal is, want het lijkt wel of ze een heel bos aan het omzagen is! Wat een gesnurk en gekraak! Ze heeft behoorlijk veel last van slijm en snot. Maandagnacht kwam het opzetten (we hebben de hele nacht geen oog dichtgedaan), en inmiddels ben ik al 2x met haar bij de dokter geweest, maar het is onder controle, gelukkig. Ze heeft een pufje gehad die goed werkt. Maar kunnen we niet voor haar doen (helaas). Behalve:

'Lieve Here God, wilt U Hagars verkoudheid wegnemen zodat ze weer lekker kan ademhalen!' (citaat van Mattanja).

Opgekikkerd

Helemaal opgekikkerd (maar niet bepaald uitgerust) kwamen we afgelopen weekend terug van een paar daagjes Duinrell!

We mochten opbeperkt in het atractiepark én in het zwembad. De kinderen en wij hadden het super naar onze zin. Echt een aanrader.

En nu ben ik bezig met het prijzen van allerlei (te kleine) kleding voor de kledingbeurs. Vaste prik, in het voorjaar en het najaar. Het streven is evenveel te verdienen als uit te geven (lukt alleen meestal niet). Maar ach, als je dan alle die leuke kleding (en speelgoed) hebt gescoord en je nauwelijks iets hebt uitgegeven in vergelijking met diezelfde kleding in de winkel, dan kan je dag toch niet meer stuk? 'k Ben benieuwd wat ik dit jaar vind...

Uitwaaien

Na een prachtige dienst waarin we God (nogmaals) konden bedanken voor Hagar, genoten we op het strand nog even verder! De kids speurden de vloedlijn af naar lege flessen (liefst met briefje) en ander spul. We vonden héél veel kwallen, schelpen, mooie stenen. Ongemerkt waren we een eind met de wind meegelopen. Dus maar weer terug door de duinen. De kleine (en grote) beentjes waren inmiddels erg moe, maar wat was het fijn!

Dankbaar

Zoals iedereen weet die dit weblog regelmatig leest, heeft onze Hagar al heel wat meegemaakt. We weten dat er heel veel voor haar gebeden is en we zijn ook erg dankbaar dat die gebeden gehoord en verhoord zijn, want het gaat nu heel goed met Hagar! Daarom willen we ook graag met elkaar en met familie, vrienden en broeders en zusters God hiervoor bedanken! Op zondag 6 september willen we in het 'openbaar' Hagar opdragen aan God en een zegen vragen voor haar verdere leven. We willen hiermee laten zien dat Hagar bij Gods gezin hoort, en dat we haar willen opvoeden volgens de bijbel, en haar willen helpen God te leren kennen. En daarbij vragen we om Gods hulp, maar ook om die van jullie!

Jullie zijn van harte uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn! De dienst vindt plaats op zondag 6 september om 10.00 u in Hoek van Holland, Mercatorweg 50. Het duurt ongeveer tot 12.00 u en er is kinderwerk.

Je bent welkom!

Artsen

Zo aan het einde van de vakantie hebben Hagar, Frans en ik nog een bezoekje afgelegd aan de cardioloog bij wie Hagar onder behandeling stond toen ze nog in het Sophia lag. Er werd een ECG (hartfilmpje) en een hartecho gemaakt. Weer aan de slangetjes en allerlei apparaten om haar heen. Dat gaf een deja-vu gevoel. Ze onderging alle behandelingen gewillig en dus was het gauw klaar. De arts was bijzonder tevreden en wilde Hagar nog één (hopelijk laatste) keer terug zien... over een jaar! Nou ja. Mij best! Later zijn Jonatan, Hagar en ik nog bij de kinderarts in Delft geweest, waar ze elke 3 maanden heen moet. Ook die was tevreden. Wel wees hij ons erop dat het 'virus/bacterie-seizoen' nog moet komen. De vraag is nog hoe ze gaat reageren op bijvoorbeeld een flinke verkoudheid. Hagar haar slijmvliezen zijn sneller geirriteerd dan bij een ander. Misschien moet ze dan een pufje, ofzo. Maar dat zien we dan wel weer! We leven bij de dag. Gisteren was Hagar alweer 7 maanden oud en... voelde ik voor het eerst een pas-doorgebroken tandje! En volgens mij zijn het er 2 tegelijk!

Vakantie

De afgelopen tijd even geen blogjes, want het was tijd voor vakantie!

De ingredienten: zon, zwembad, boeken, snoepwinkeltje, muggen, verse broodjes, vieze voeten, ijsjes, ping pongen, slapen...

Oftewel: helemaal goud (jaja, das westlands...)!

En weer thuis waarderen we ons eigen bed, de schone kleren en ons schone en frisse huis extra!

Uitje

Zie hier het resultaat van een aantal dagen/weken knutselen met bloemen en fruit. De foto is van zaterdag 1 augustus, en deze vond Jonatan zo mooi, die moest er even op.

Deze week heeft Frans vrij, dus zijn we lekker dagjes uit geweest. Zo hebben we gisteren de Euromast 'beklommen' (het meeste gaat met de lift). 185 meter boven de grond kun je aardig ver kijken. En was geen wolkje aan de horizon, maar door de hitte was het wel een beetje heiig (of was het smog?). De kinderen vroegen elke keer dat we er langs reden (je moet weten dat de Euromast vlakbij het Sophia staat): wanneer gaan we er nou op? Aangezien Hagar gisteren voor controle naar het Sophia moest, was het plan snel gemaakt. In het ziekenhuis waren we gauw klaar: een hartfilmpje maken, een hartecho, en een praatje met de dokter (en allemaal keurig op tijd, we hoefden nauwelijks te wachten). Gelukkig konden we vertellen dat het supergoed gaat met ons kleine wondertje. We hoeven pas over een jaar terug te komen! Fantastisch toch?!

Knappe kapper

'Kapper Knap, de knappe kapper, knipt en kapt heel knap. Maar de knecht van kapper Knap, de knappe kapper, knipt en kapt nog knapper dan kapper Knap, de knappe kapper.' Door Mattanja (zie foto) moest ik ineens weer aan dit versje denken. En aan opa Hopman. Hij heeft ons heel wat van die versjes geleerd, en maakte er zelf ook veel. Ik weet nog dat hij voor ieder van ons een gedichtje maakte waarbij elke regel begon met de letters van onze naam. Dus de eerste regel met de M, de tweede met de A, enz. Zo lief! Helaas is opa niet meer onder ons, maar ik heb in ieder geval hele goede en fijne herinneringen aan hem!

PS Lieve tante Eefje, ik wil ook zo graag kapper worden!! Heb ik een beetje talent?? Kusjes van Mattanja

Varend corso

Een tip voor een leuk dagje uit: het varend corso, dat plaatsvindt op 1 en 2 augustus (zie http://www.varendcorso.nl/. Elk jaar weer vergapen we ons aan al die bloemenpracht en ook aan de groente- en fruitcreaties. Je weet niet half hoeveel verschillende bloemen er bestaan! Trouwens, als je toch aan het bloemen kijken bent, dan moet je zeker naar de zomerbloemententoonstelling gaan(http://www.zomerbloemen-tentoonstelling.nl/) en vergeet vooral je fotocamera niet! En als je uitgekeken bent, ben je natuurlijk altijd welkom voor een bakkie! De boot op de foto is mede mogelijk gemaakt (d.w.z. de basis is gelegd) door Frans!!

Half jaar

Vandaag is het precies een half jaar geleden dat Hagar is geboren. Eén maand thuis, toen 3 maanden ziekenhuis en nu alweer 2 maanden thuis. Vanaf nu kunnen we dus eindelijk weer zeggen dat ze het grootste deel van haar leventje thuis is. Wat liep het allemaal anders dan we van tevoren hadden gedacht! Gelukkig gaat het nu echt super goed met Hagar en merken we nauwelijks meer iets van de afwijking in haar luchtpijp. En daar zijn we erg dankbaar voor. We moeten nog één keer naar de KNO-arts en naar de cardioloog in het Sophia voor nacontrole, en naar de kinderarts in Delft (voorlopig om de 3 maanden). Dat is alles. Verder gaat ze net als ieder ander kind naar het consultatiebureau. En dat was gisteren. Ze is nu 7640 gram en 69 cm. Gewoon keurig volgens de groeicurve (op de bovenlijn zelfs)! Ondanks alles wat ze heeft meegemaakt. Van de prik keek ze niet op, al was de tweede een beetje gemener. Het lijkt wel of ze daaraan gewend is geraakt. En natuurlijk moesten ook Alex (poppekind van Jonatan) en Annelies (poppekind van Tirza) worden gewogen en gemeten...

PS Vandaag kreeg ik m'n allereerste hapje banaan.

Laten we het alsjeblieft bij de fles houden!!

Toeval?

Pasgeleden las ik een opvallend bericht over het bijzondere kenmerk van een zebra.

Wist je dat zijn strepen ergens toe dienen? Ten eerste beschermt het de zebra tegen leeuwen. Leeuwen zien alles in zwart wit. Door de strepen kunnen ze de zebra's moeilijk onderscheiden als ze in een groep rennen. Daarnaast zorgt het voor verkoeling. Doordat zwarte strepen het zonlicht absorberen en de witte strepen het licht weerkaatsen kan er een temperatuurverschil optreden van wel 10 graden per streep. Door deze verschillen ontstaat er een soort 'wind' om de zebra heen welke de zebra afkoelt. Dat deed me denken aan iets dat een voorganger een keer vertelde over een kameel. Zijn ogen worden beschermd door een dubbele rij lange gekrulde wimpers, en ze hebben een derde ooglid dat als ruitenwisser dient om zand uit de ogen te verwijderen. Als ik zoiets hoor/lees, denk ik echt: kom op mensen, dat kan toch geen toeval zijn??

Logé

Gezellig hoor, vanaf zondag hebben we een logé! En hij (Daan dus) vermaakt zich prima, samen met Tirza. Ze hebben al gezwommen, ijswinkeltje gespeeld, naar de vakantiebijbelclub geweest, enzovoort. Een leuke start van de vakantie.

Dat is nou het voordeel van een oom/tante/neefje en nichtjes die ver weg wonen!

PS Papa, mama, Robin en Martijn: een dikke kus van Daan!

Verbouwing

Vóór de ziekenhuisopname van Hagar waren we al begonnen met een interne verhuizing cq. verbouwing. Tirza en Mattanja (die samen op één kamer lagen) hebben nu ieder een eigen kamer op zolder. Jonatan verhuisde naar hun oude kamer. Aangezien daar knalroze behang opzat, bleef het ook 'de oude kamer van Tirza en Mattanja'. Maar daar is nu verandering in gekomen. Frans heeft vorige week hard gewerkt en nu heeft Jonatan z'n eigen voetbalkamer! Eén muur met voetballers, een groene muur, en een gestreepte muur; een goal als hoofdeinde van het bed en een voetbalpoef. Helemaal toppie!

Papa, we zijn trots op je!

PS Frans is vandaag jarig!!

In spin

Gisteren werd oma 85 jaar! Dat was natuurlijk een feestje waard. Ze had een leuk zaaltje gehuurd op Eemdijk. Voor de kinderen was er een trampoline, een skelter, een trapveldje. Verder konden ze kalfjes, konijnen, cavia's, geitjes, of een pony aaien. Helemaal geweldig! Ook de volwassenen verveelden zich niet! Kijk maar eens naar het filmpje...

's Avonds hebben we nog met z'n allen een (hele) oude film gekeken met opnames van o.a. opa's boerderij, Enneke's eerste stapjes en ik als baby. Wat is er veel veranderd in die 34 jaar! Vooral op Jonatan maakte het idee dat mama ooit een baby was veel indruk!

Vakantiegevoel

Met deze temperaturen krijg ik al een compleet vakantiegevoel. De kinderen (bijna) de hele dag in bikini of zwembroek, badje in de tuin, buiten eten, laat naar bed. Genieten! 't Lijkt hier af en toe wel zo'n campingveldje met 6 kids in het zwembadje (de grootste lol natuurlijk), 2 op de trampoline en 1 klein ukke pukkie (onder de parasol) die met grote ogen ligt toe te kijken. Hagar weet af en toe niet wat haar overkomt!

Maar terwijl de temperatuur stijgt daalt mijn irritatiegrens. En die van de kinderen ook! Dus af en toe maar 3x rustig ademhalen en me bedenken dat 'ieder mens zich moet haasten om te luisteren maar traag zijn om te spreken, traag ook in het kwaad worden'. Wel moeilijk hoor! Nou ja, nog maar 2 weekjes, en dan is het 'echt' vakantie!

Look-a-like

Ligt dit nou aan mij, of lijken deze 2 kleine dametjes als twee druppels water op elkaar....

Sterk

Hagar is verkouden. Niet echt wereldschokkend nieuws zou je zeggen, maar ik haar geval ben ik toch extra alert. (Eén voordeel: nu kunnen we haar tenminste duidelijk horen ademen.) Het slijm zit haar al gauw in de weg, waardoor ze eerder in de problemen komt als ze boos is. Gisteravond was ze zo moe dat ze niet meer kon stoppen met huilen en vervolgens tot twee keer toe blauw aanliep. De beste remedie is dan: aan de wandel met papa. Dan is ze na 2 meter al stil.

Maar goed, dat blauw aanlopen is natuurlijk niet normaal. Toen Hagar net thuis was hebben we twee keer de ambulance laten komen in een zelfde soort situatie. Zij stelden toen de diagnose dat Hagar een breath-holding spell zou hebben gehad. Eigenwijs als ik ben, denk ik toch dat het dat niet is. Ze stopt niet met ademen, maar ze krijgt geen lucht meer. Dat is toch wel iets heel anders. Ze doet juist alle moeite om door te ademen. Maar dat lukt bijna niet, waarschijnlijk doordat haar luchtpijp een beetje inklapt. Gelukkig is het een kwestie van seconden voor ze zich herstelt, maar het is niet om aan te zien.

We hopen dat haar luchtpijp (gauw) wijder en sterker wordt. In de bijbel (1Pe 5:10) staat een hele mooie belofte: 'God zal je sterk en krachtig maken, zodat je staande zult blijven en niet meer zult wankelen.' Dat is ons gebed!

Wandelen

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, ze-ven, zo gaat 'ie goed, zo gaat 'ie beter, alweer een kilometer! Je raadt het al, de afgelopen 4 dagen was het afzien... Maar we hebben het gehaald! Mattanja en Jonatan de 2,5 kilometer en Tirza de 5! Een hele prestatie toch! En Tirza kreeg het voor elkaar om tijdens de laatste avond al het snoep op te eten dat ze had gehad. Nog een prestatie!

Uitje

Sjonges, alweer een week voorbij. De tijd vliegt ('t is een cliché, maar het klopt wel)! Hagar ontwikkelt zich nu heel snel. Van de week had ik haar op de normale manier op bed gelegd, maar toen ik haar weer uit bed haalde lag ze met haar hoofd aan het voeteneind! Ze probeert telkens te draaien naar haar buik (wat nog niet lukt) en ze kan heel fanatiek spelen met bijvoorbeeld een knisperboekje. We merken wel dat ze nog wel gevoelig is voor prikkels, en gauw van slag. Dat uit zich in onrustig drinken, zich verslikken en heel verdrietig huilen. We proberen dus maar om zoveel mogelijk een vast ritme aan te houden en niet te veel drukke activiteiten te doen. Maar ja, de andere kinderen vinden het natuurlijk ook leuk om af en toe een uitje te hebben! Zo zijn we gisteren naar een optreden van Kids Crew geweest (erg leuk!). Lekker dansen en zingen op vrolijke muziek! Ik heb gelijk maar een DVD gekocht, da's tenminste pedagogisch verantwoord! En wat denk je... zitten er 3 spakenburgse kids bij! De wereld is maar klein. (Pa, ik weet niet wéé ze d'r één waren :)). En Hagar... die sliep gewoon door alles heen. Hoe doet ze dat toch??

Tempo

Het tempo van de blogjes is er een beetje uit. Een goed teken, want het gaat goed met Hagar. Als je haar zo ziet, zou je niet zeggen dat ze al zoveel heeft meegemaakt. Wij genieten volop van haar, vooral van de kleine dingetjes, zoals lekker samen op bed liggen, samen kletsen, enzovoort. Woensdag ben ik voor het eerst met Hagar naar het consultatiebureau geweest. Raar hoor, om daar met zo'n grote baby voor het eerst te komen. We werden enthousiast verwelkomd door de assistente, de wijkverpleegkundige én de arts. Wat een entree! Ze waren allemaal erg nieuwsgierig hoe het nu gaat. Goed dus! Natuurlijk was ik erg benieuwd naar haar gewicht en (vooral) haar lengte; ze is nu 65 cm en 6850 g. Net iets boven de middellijn van de groeicurve. Netjes toch?! Verder kreeg ze haar 2de vaccinatie. Gelukkig ging ze niet door het lint, en kreeg ze dus ook geen last van ademnood. 's Avonds had ze wel gelijk weer koorts. Perfecte uitvinding die paracetamolletjes. Werkt direct. En zo pakken we langzaamaan de draad weer op. Ik ben weer aan het werk gegaan in de boekwinkel, en van de week ben ik van plan om weer naar koor te gaan. Nu nog de mailtjes en administratie bijwerken, foto's plakken, het ziekenhuisverslag van Hagars opname uitwerken en ... Maar: One thing at a time!

Oma

Zondag hebben we Pinksteren gevierd in Spakenburg, het dorp waar ik ben niet ben geboren, maar wel getogen (opgegroeid dus). En daar woont ook onze lieve oma! Ze is al bijna 85 jaar (zou je niet zeggen toch!). En Hagar is haar 24ste achterkleinkind. Wat een nageslacht hè. Zij en opa zijn samen begonnen. Ze kregen 6 kinderen (waaronder mijn vader), zij zorgden weer voor 29 kleinkinderen. Oma komt op alle verjaardagen (ook van de aanhang), ze weet ze allemaal uit haar hoofd.

Bijzonder toch, zo'n oma!

Bloedprikken

Gisteren zijn Hagar en ik bij de kinderarts geweest. Hij heeft lichamelijk onderzoek gedaan en haar gewogen. Ze was goed gegroeid (nu 6675 g). De arts was tevreden. Ik heb natuurlijk verteld over de 2 incidenten toen we 112 moesten bellen. Volgens hem zouden die breath holding spells ook te maken kunnen hebben met ijzertekort. Dus gelijk maar even bloed laten prikken. Er moesten 2 buisjes bloed afgenomen worden uit de ader in haar elleboogholte. Wat een drama zeg! Ze zette het natuurlijk op een krijsen en het scheelde niet veel of kreeg weer zo'n breath holding spell. Gelukkig ging het net goed. De zusters vonden het ook maar niets. Nadat we (allebei) bijgekomen waren van de consternatie konden we gelukkig weer naar huis. Volgende controle is pas over 3 maanden!

O ja, er mogen wat medicijnen stopgezet worden. Nu zitten we nog maar op 3 medicijnen die op 2 momenten op de dag gegeven moeten worden. We gaan de goede kant op!

Breath-holding spells

We hebben gisteren een gezellige dag gehad met familie en vriendjes. Jonatan is lekker verwend met allelei cadeautjes. Hij voelt zich al heel wat, want hij mag tenslotte al naar school!

Dus nu sta ik elke dag 3 kinderen op te wachten. Tirza in groep 3, Mattanja in groep 2 en Jonatan in groep 0/1. Grappig hè!

Met Hagar gaat het over het algemeen goed. Wel moesten we gisteren weer 112 bellen, omdat ze weer blauw aanliep en slap werd. Waarschijnlijk heeft ze last van 'breath holding spells'. Het was deze keer gelukkig niet nodig om naar het ziekenhuis te gaan, omdat ze er vrij snel 'uit' was. Tot nu toe gebeurt het elke keer tijdens het voeden. Zij is dan heel onrustig en het drinken gaat niet of niet snel genoeg.

Op internet vond ik deze beschrijving:

Een breath-holding spell betekent, letterlijk vertaald, ‘een (korte) periode van adem vasthouden’. Dit wordt ook wel respiratoire affectkramp of ‘achter de adem blijven’ genoemd. Het zijn kortdurende episoden, waarin plotseling de ademhaling stopt tijdens de uitademingsfase. Dit is een reactie op een onplezierige ervaring. Het kind kan na zo’n reactie het bewustzijn verliezen en slap of stijf worden. Meestal komt het kind snel weer bij kennis en gedraagt het zich weer als vanouds.Deze breath-holding spells treden vooral op bij kinderen tussen zes maanden en vijf jaar oud. Ongeveer vijf procent van de kinderen in deze leeftijdsgroep heeft er in meer of mindere mate last van. Bij het merendeel van deze kinderen treedt de eerste aanval op vóór de leeftijd van achttien maanden; bij een klein aantal zelfs al in de eerste levensmaand.

Het meeste hiervan herken ik wel. Hagar loopt paarsrood aan en wordt slap. Daarna is ze doodmoe en ligt uren te slapen. Het advies dat de ambulancearts gaf was om haar te laten schrikken, bijvoorbeeld door een koude doek in haar gezicht. Dan komt ze er (hopelijk) snel weer uit. Zuurstof geven of mond-op-mond beademing is niet nodig. We hebben het nu 2 keer meegemaakt (en een paar keer zat ze er tegenaan), dus inmiddels kennen we het patroon. Maar het blijft eng!

Jonatan 4 jaar!

Hieper de piep hoera, onze kanjer Jonatan is vandaag jarig!

Al 4 jaar!!

Adem

Sinds gisteren is Hagar verkouden. Dat betekent een hoop gepiep en gekraak. Af en toe heeft ze moeite om lucht te krijgen. Erg frusterend om te zien. 's Nachts staat de babyfoon naast m'n bed. Dat is het voordeel van een hoorbare ademhaling: je hoort elke ademteug. Maar je hoort het dus ook als het wat langer duurt (alle baby's ademen onregelmatig). Vandaag gaan we maar weer eens naar de dokter voor de zekerheid. Anders is het weer weekend, en ik heb geen zin om het hele verhaal uit de doeken te doen aan een of andere weekendarts. Elke arts of verpleegkundige die haar voor het eerst zit/hoort schrikt. Wij weten inmiddels wel wat wel en niet normaal is bij haar. Ik heb me nooit zo gerealiseerd wat een zegen het is om zonder problemen lucht in je longen te krijgen (en er weer uit). 'Godzelf is het die aan iedereen leven en adem en al het andere schenkt.' (Hand 17:25)

Hart/hard

Vandaag werden we opgeschrikt door het bericht dat Doris is overleden op moederdag. Dit meisje lag gedurende dezelfde periode als Hagar op de ic in het Sophia. Ze lag te wachten op een nieuw hartje. Het is helaas niet gekomen. Ze was nog maar vier jaar oud. Haar ouders zochten via de media aandacht voor het probleem van kinderen die op donororganen wachten (zie http://www.hartedroom.nl/). We maakten vanaf de zijlijn mee hoe hard ze heeft moeten vechten. Ook zagen we op de ic de andere kant: hoe kinderen opknappen als ze een hartje hebben gekregen. Wonderlijk dat dat kan. Maar wat heftig.

We vonden het erg indrukwekkend om ineens met zoiets geconfronteerd te worden. Normaal gesproken denk je er niet over na dat er een wereld is waar doodzieke kinderen wachten op nieuw leven. Als je de documentaire van Doris hebt gezien (www.hartvannederland.nl/item/21582/wachten_op_een_donorhart_voor_je_kind) dan moet je er wel over nadenken.

Doris heeft veel indruk op ons gemaakt.

Verwenmoment

Zondagochtend 10 mei droeg Mattanja zonder haperen voor:

'Mama is de liefste,

die er op aarde is.

Mama doet van alles.

Nee, dat is niet mis.

Mama krijgt een bon

voor een verwenmoment.

Ik maak u mooi van top tot teen.

Zoals u is er geen één!'

En gisteren was het dan zo ver. De hele klas was veranderd in een schoonheidssalon, er stond een heerlijk rustgevend muziekje op. Ik kreeg eerst een handmassage, en daarna knalrode nagels (mét glitter). Terwijl Mattanja vroeg hoe m'n dag was geweest, mocht ik op de 'massagetafel' gaan liggen. Komkommers op mijn ogen, een dikke laag créme op mijn gezicht en een paar lieve handjes die het inmasseerden. Mattanja, het was heerlijk! Dat gaan we vaker doen!

PS Met Hagar gaat het weer helemaal goed!

112

14.30 u. Ik ruim ruim nog even de tafel op met het plan om daarna met een boekje op de bank te duiken.

14.35 u. Frans geeft Hagar de fles. Ze maakt zich erg druk, omdat het te lang duurt naar haar zin.

14.40 u. Ze wordt nu wel erg rood, en dan wit en benauwd. Help! Haal adem!

14.45 u. Ik bel 112.

14.50 u. Ik hoor de ambulance al komen. Schiet op!!

14.51 u. De ambulance staat voor de deur, de broeder legt haar aan de zuurstof. Daar knapt ze snel van op, maar ze moet toch mee voor de zekerheid. Iedereen in tranen. Ik mee in de ambulance. We racen weg met gillende sirenes. Aangekomen in het Sophia kan ze het weer zonder zuurstof. Na een paar uur observatie mag ze gelukkig mee naar huis.

We zijn natuurlijk allemaal behoorlijk geschrokken. Dit hadden we (gelukkig) nog niet eerder meegemaakt. Zo zie je maar, 's morgens zitten we nog vrolijk en dankbaar in de kerk, eindelijk weer met het complete gezin, en 's middags zitten we in het ziekenhuis.

Wat het nou is geweest? Warschijnlijk een combinatie van factoren: doordat ze zich zo boos maakte verslikte ze zich, door de melk had ze last van slijm, ze bleek ook iets verhoging te hebben gehad. Dat bij elkaar zorgde ervoor dat het mis ging.

Maar nu zijn we zijn vooral opgelucht en erg dankbaar dat het weer goed met haar gaat! En het niet nodig was haar op te nemen.

Wennen

Sinds afgelopen maandag (ja, inderdaad de dag van Hagars thuiskomst) is Jonatan aan het wennen op school. Ik had gerekend op een paar maandjes met twee kindertjes thuis, maar het is anders gelopen. Toch ook wel lekker om Hagar nu elke ochtend een paar uurtjes alleen te hebben. Gelukkig was Jonatan al echt aan school toe. Z'n grote zussen hadden hem uitgebreid verteld hoe het eraan toe gaat op school, dus alles verliep zonder problemen.

Thuis moest ik een vragenformulier over hem invullen, en Jonatan mocht zelf op de achterkant een poppetje tekenen. 'Dan teken ik jou!', was zijn reactie. Eerst een rondje met ogen, neus en mond. Twee lange benen en lange armen. Krulhaar. Tot zover ging het goed. Twee supergrote oren (nou, vooruit..), met 'oorhengsels' (oorbellen dus). Vervolgens een dikke buik (dank je!) en toen een paar streepjes boven m'n ogen. 'Zeker wenkbrauwen', vroeg ik? 'Nee mam, dat zijn rimpels...' Nou vraag ik je...

Knorretje

Wat een verademing om niet meer dagelijks op en neer te rijden naar het ziekenhuis. Ik alleen al ben minstens 81 keer (Hagar heeft 81 dagen in het ziekenhuis gelegen) heen en weer gereden, en Frans ging vaak 's avonds ook nog. De auto staat nu weer de hele dag voor de deur.

Waar ik nu de hele dag 'druk' mee ben is de voeding en de medicatie van Hagar. Ze krijgt 6 verschillende soorten medicijnen. Het ene medicijn krijgt ze elke 4 uur, een ander om de 6 uur, weer ander 1 keer per dag. Van het ene medicijn krijgt ze 5 ml, van een andere maar 0,4 ml. Ik heb er maar een schema bij gemaakt, anders kom je er niet uit. Het komt er op neer dat ze bijna alle even uren 'iets' moet hebben. Ook midden in de nacht, om 0.00 uur en om 4.00 uur. Ik kan de medicatie in de fles stoppen, maar ze krijgt natuurlijk niet elk even uur voeding, dus die andere keren spuit ik het in haar wang of laat ik het haar opzuigen vanuit een speen. Echt een gedoe! Gelukkig zijn we wel aan het afbouwen, en is ze 27 mei klaar met minstens 2 medicijnen. Van de rest weet ik nog niet hoe lang ze die moet.

Het gaat heel erg goed met Hagar. Ze huilt weinig en lacht veel! Het enige waaraan je merkt dat er 'iets' met haar is, is haar hoorbare ademhaling. We noemen haar dan ook liefkozend 'ons knorretje'!

Compleet

Lieve mensen, allemaal bedankt voor al die hartverwarmende reacties op Hagars thuiskomst! We zijn ook heel blij met de gebeden die zijn uitgesproken voor Hagar en voor ons allemaal. En wij natuurlijk enorm dankbaar dat God ons heeft gehoord en bij ons was (en nog steeds is)!

Onze eerste dag als compleet gezin is alweer een feit. We genieten er allemaal enorm van! Hagar zit telkens met grote ogen rond te kijken naar alles wat er om haar heen gebeurt. Tirza vliegt bij elke kik die haar zusje geeft. Mattanja had buikpijn van de spanning, en heeft vanmorgen lekker geholpen met badderen. Jonatan blijft zijn zusje maar kusjes en knuffels geven. Af en toe maken ze gewoon ruzie om haar; 'ik wil de wagen duwen', 'ik wil haar vasthouden', 'Hagar, kijk naar mij!'. Maar ze zijn alledrie superlief voor haar.

Ikzelf geniet alleen al van het feit dat we niet meer op en neer hoeven naar het ziekenhuis. En nog het meest van het feit dat ik haar weer 24 uur per dag om me heen heb. Frans geniet er vooral van dat we weer compleet zijn.

We zijn nu druk bezig het 'normale' leven weer op te pakken. Lekker wandelen in de zon, boodschapjes doen, kinderen (zelf) van en naar school brengen, als gezin samen eten, samen de kinderen naar bed brengen, samen op de bank...

Thuis!

Hoera, jippie, holladiejee, yes, Hagar is THUIS!! De zon scheen, de vlag wapperde in de wind, de ballonnen wapperden mee, de kinderen hebben getrakteerd, de gebakjes waren heerlijk, oftewel: feest!! Bovendien ging Jonatan vandaag voor het eerst naar school! Echt een topdag! Wij zijn aan het genieten!

Beauty

Het laatste slangetje (de sonde) is eruit! Wat een beauty, hè!

Hagar is er klaar voor om naar huis te gaan. Wij ook! Nu de artsen nog zo ver zien te krijgen... Dat gaat vast gauw lukken!