Sinds afgelopen maandag (ja, inderdaad de dag van Hagars thuiskomst) is Jonatan aan het wennen op school. Ik had gerekend op een paar maandjes met twee kindertjes thuis, maar het is anders gelopen. Toch ook wel lekker om Hagar nu elke ochtend een paar uurtjes alleen te hebben. Gelukkig was Jonatan al echt aan school toe. Z'n grote zussen hadden hem uitgebreid verteld hoe het eraan toe gaat op school, dus alles verliep zonder problemen.
Thuis moest ik een vragenformulier over hem invullen, en Jonatan mocht zelf op de achterkant een poppetje tekenen. 'Dan teken ik jou!', was zijn reactie. Eerst een rondje met ogen, neus en mond. Twee lange benen en lange armen. Krulhaar. Tot zover ging het goed. Twee supergrote oren (nou, vooruit..), met 'oorhengsels' (oorbellen dus). Vervolgens een dikke buik (dank je!) en toen een paar streepjes boven m'n ogen. 'Zeker wenkbrauwen', vroeg ik? 'Nee mam, dat zijn rimpels...' Nou vraag ik je...
Wat een leuke verhalen allemaal. Er zit wel schrijverstalent in de familie. En dat niet alleen: als Jonatan al zo'n prachtig, diepgaand kunststuk kan tekenen, waarin hij al zijn gevoelens legt, dan belooft dat wat voor de toekomst! Ja meid: rimpels komen nooit vanzelf, en ze zijn een waardevolle uiting van alle emoties en ze zijn een uiting van alle spanningen en emoties van de afgelopen tijd. Kusjes voor allemaal, van opa.
BeantwoordenVerwijderenHey, wat goed dat Hagar weer thuis is! En wat heb je geweldige kinders :).
BeantwoordenVerwijderenPs. Alleen beetje rare tekst op Jonathan z'n shirtje :)
--Wouter
Ja, die rare tekst viel mij pas ook ineens op. Er staat natuurlijk D-nul-nul D-één, maar in eerste oogoslag lijkt het wat anders. Ik weet ook niet waarom ze nou precies die tekst op het nummerbord hebben geplaatst.
BeantwoordenVerwijderen