112

14.30 u. Ik ruim ruim nog even de tafel op met het plan om daarna met een boekje op de bank te duiken.

14.35 u. Frans geeft Hagar de fles. Ze maakt zich erg druk, omdat het te lang duurt naar haar zin.

14.40 u. Ze wordt nu wel erg rood, en dan wit en benauwd. Help! Haal adem!

14.45 u. Ik bel 112.

14.50 u. Ik hoor de ambulance al komen. Schiet op!!

14.51 u. De ambulance staat voor de deur, de broeder legt haar aan de zuurstof. Daar knapt ze snel van op, maar ze moet toch mee voor de zekerheid. Iedereen in tranen. Ik mee in de ambulance. We racen weg met gillende sirenes. Aangekomen in het Sophia kan ze het weer zonder zuurstof. Na een paar uur observatie mag ze gelukkig mee naar huis.

We zijn natuurlijk allemaal behoorlijk geschrokken. Dit hadden we (gelukkig) nog niet eerder meegemaakt. Zo zie je maar, 's morgens zitten we nog vrolijk en dankbaar in de kerk, eindelijk weer met het complete gezin, en 's middags zitten we in het ziekenhuis.

Wat het nou is geweest? Warschijnlijk een combinatie van factoren: doordat ze zich zo boos maakte verslikte ze zich, door de melk had ze last van slijm, ze bleek ook iets verhoging te hebben gehad. Dat bij elkaar zorgde ervoor dat het mis ging.

Maar nu zijn we zijn vooral opgelucht en erg dankbaar dat het weer goed met haar gaat! En het niet nodig was haar op te nemen.