Sjonge, wat een paar slapeloze en gebroken nachten al niet met je doen... De 'ellende' begon dondagavond. Normaal gesproken leggen we Hagar om 20.00 uur op bed en dan is ze gelijk vertrokken; dit keer duurde het een uurtje of 2. Vrijdagavond maar wat later naar bed. Dat werd ook weer 22.30 uur voor ze sliep. Zaterdag op zondag logeerden we bij opa en oma; daar ben ik er wel een keer of 5 (op een gegeven moment raak je de tel kwijt en ben je aan het slaapwandelen) uit geweest. Het probleem was (en is) dat Hagar verkouden is en flink aan het hoesten. Die combinatie maakt het lastig voor haar om rustig in slaap te vallen.
Zondagnacht was helemaal 3x niks. Frans en ik hebben elkaar afgewisseld met het troosten en kalmeren van Hagar en het trachten haar in slaap te krijgen (wat meestal wel lukte op schoot, maar met het in bed leggen werd ze gelijk weer wakker, en kon je opnieuw beginnen). Vanaf een uur of 3.30 uur ben ik in een soort coma-slaap gevallen, en is Frans maar beneden op de bank gaan liggen met Hagar in de wagen. En maar schommelen. Om 6.30 uur kon Frans z'n nestje in en heb ik de andere kinderen naar school gedirigeerd. Voor je gevoel ben je na zo'n tuk van een paar uurtjes wel weer aardig bijgetrokken, maar na het middageten ben ik toch maar even gaan liggen...
Die nacht had ik echt zoiets van: gaan we een dokter bellen of niet? Of wachten we af? Wat is wijsheid? Af en toe bleef ze er bijna in! Dus zodra het 8.30 uur was heb ik gelijk maar een afspraak gemaakt met onze eigen dokter. Het bleek dat Hagar een oorontsteking heeft, en een virus waardoor ze zo verkouden is en hoest. Een antibiotica-kuurtje, een ander pufje en een paar paracetamolletjes en hopelijk is de ellende weer snel voorbij. Het dieptepunt hebben we in ieder geval gehad, want vannacht sliep ze zowaar vanaf 20.00 uur tot 22.30 uur door, en daarna de rest van de nacht ononderbroken. Ze knapt gelukkig al lekker op!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten