Storm

(Onderstaande blog is geschreven door mijn zus Ada, maar had ook door mij geschreven kunnen zijn...)

'Nu weet ik wat het is om écht ziek te zijn' zei mijn vader vanochtend. Na een nacht waarin hij ontzettend veel pijn heeft gehad was hij uitgeput. Natuurlijk wil je je vader nog zo lang mogelijk bij je houden, maar op deze manier? Het klinkt raar, maar je begint te hopen dat hij niet lang meer zal hoeven lijden.

Een 'ziekenhuisbed' in de woonkamer, vanmiddag de ambulance voor de deur voor een bezoekje aan het ziekenhuis, een vader waar steeds wat minder van overblijft. Heel confronterend.

Gelukkig hebben we als familie veel steun aan elkaar. Ook vrienden zijn bijzonder! Hoeveel lieve kaartjes, belletjes, smsjes en gesprekjes ik al heb gehad..! Thanks allemaal daarvoor! Ik snap dat het voor jullie ook niet altijd even makkelijk is om te bedenken hoe je ermee om moet gaan, maar het kleinste gebaar is al heel bijzonder!

In afwachting van hoe dit allemaal af gaat lopen probeer ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Want: Life isn't about waiting for the storms to pass, it's about learning to dance in the rain!

Niet altijd even makkelijk, maar God geeft de kracht en rust om niet alleen te overleven, maar echt te kunnen leven!

Herinneringen

Ik heb altijd gedacht dat Hagar zich de periode in het ziekenhuis niet meer zou kunnen herinneren, maar sinds vandaag twijfel ik daar toch aan...
Vandaag mocht Hagar weer voor controle naar de cardioloog. De laatste keer was een jaar geleden, en ze heeft tenslotte toch een open-hart operatie gehad, dus daarom wilden ze haar nog een keer zien. Toen ik daar zo liep, in het Sophia, kwamen er weer een heleboel herinneringen boven. Wat hebben we daar een boel voetstappen staan!

Hagar vond het wel gezellig, een uitje met mama. In de wachtkamer betrok haar gezicht een beetje, maar met wat afleiding was dat gauw opgelost. Maar toen ze gehaald werd door de zuster die een echo ging maken van haar hartje zette ze het op een huilen, vooral toen ze de apparaten zag en de zuster aan haar ging zitten. Met moeite werd ze wat rustiger. Daarna moest nog een hartfilmpje, waar zich het hele tafereel herhaalde. Daar ging ze zelfs nog meer tekeer, omdat de zuster 12 elektroden op moest plakken. Met moeite kwam er een mooi filmpje. Na afloop was ze helemaal bezweet en klemde ze zich aan me vast. Zo ken ik haar helemaal niet! Het deed geen pijn, want met het verwijderen van de elektroden gaf ze geen kik. Volgens de arts kunnen er wellicht onbewuste herinneringen bij haar naar boven komen, vandaar de stress-reactie. Ik had echt met haar te doen. Gelukkig was alles goed, en konden we gauw weer naar huis. Van alle emoties viel ze in de auto vrijwel direct in slaap.

We hoeven pas weer terug als ze 4 jaar is...