Vakantiegevoel

Met deze temperaturen krijg ik al een compleet vakantiegevoel. De kinderen (bijna) de hele dag in bikini of zwembroek, badje in de tuin, buiten eten, laat naar bed. Genieten! 't Lijkt hier af en toe wel zo'n campingveldje met 6 kids in het zwembadje (de grootste lol natuurlijk), 2 op de trampoline en 1 klein ukke pukkie (onder de parasol) die met grote ogen ligt toe te kijken. Hagar weet af en toe niet wat haar overkomt!

Maar terwijl de temperatuur stijgt daalt mijn irritatiegrens. En die van de kinderen ook! Dus af en toe maar 3x rustig ademhalen en me bedenken dat 'ieder mens zich moet haasten om te luisteren maar traag zijn om te spreken, traag ook in het kwaad worden'. Wel moeilijk hoor! Nou ja, nog maar 2 weekjes, en dan is het 'echt' vakantie!

Look-a-like

Ligt dit nou aan mij, of lijken deze 2 kleine dametjes als twee druppels water op elkaar....

Sterk

Hagar is verkouden. Niet echt wereldschokkend nieuws zou je zeggen, maar ik haar geval ben ik toch extra alert. (Eén voordeel: nu kunnen we haar tenminste duidelijk horen ademen.) Het slijm zit haar al gauw in de weg, waardoor ze eerder in de problemen komt als ze boos is. Gisteravond was ze zo moe dat ze niet meer kon stoppen met huilen en vervolgens tot twee keer toe blauw aanliep. De beste remedie is dan: aan de wandel met papa. Dan is ze na 2 meter al stil.

Maar goed, dat blauw aanlopen is natuurlijk niet normaal. Toen Hagar net thuis was hebben we twee keer de ambulance laten komen in een zelfde soort situatie. Zij stelden toen de diagnose dat Hagar een breath-holding spell zou hebben gehad. Eigenwijs als ik ben, denk ik toch dat het dat niet is. Ze stopt niet met ademen, maar ze krijgt geen lucht meer. Dat is toch wel iets heel anders. Ze doet juist alle moeite om door te ademen. Maar dat lukt bijna niet, waarschijnlijk doordat haar luchtpijp een beetje inklapt. Gelukkig is het een kwestie van seconden voor ze zich herstelt, maar het is niet om aan te zien.

We hopen dat haar luchtpijp (gauw) wijder en sterker wordt. In de bijbel (1Pe 5:10) staat een hele mooie belofte: 'God zal je sterk en krachtig maken, zodat je staande zult blijven en niet meer zult wankelen.' Dat is ons gebed!

Wandelen

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, ze-ven, zo gaat 'ie goed, zo gaat 'ie beter, alweer een kilometer! Je raadt het al, de afgelopen 4 dagen was het afzien... Maar we hebben het gehaald! Mattanja en Jonatan de 2,5 kilometer en Tirza de 5! Een hele prestatie toch! En Tirza kreeg het voor elkaar om tijdens de laatste avond al het snoep op te eten dat ze had gehad. Nog een prestatie!

Uitje

Sjonges, alweer een week voorbij. De tijd vliegt ('t is een cliché, maar het klopt wel)! Hagar ontwikkelt zich nu heel snel. Van de week had ik haar op de normale manier op bed gelegd, maar toen ik haar weer uit bed haalde lag ze met haar hoofd aan het voeteneind! Ze probeert telkens te draaien naar haar buik (wat nog niet lukt) en ze kan heel fanatiek spelen met bijvoorbeeld een knisperboekje. We merken wel dat ze nog wel gevoelig is voor prikkels, en gauw van slag. Dat uit zich in onrustig drinken, zich verslikken en heel verdrietig huilen. We proberen dus maar om zoveel mogelijk een vast ritme aan te houden en niet te veel drukke activiteiten te doen. Maar ja, de andere kinderen vinden het natuurlijk ook leuk om af en toe een uitje te hebben! Zo zijn we gisteren naar een optreden van Kids Crew geweest (erg leuk!). Lekker dansen en zingen op vrolijke muziek! Ik heb gelijk maar een DVD gekocht, da's tenminste pedagogisch verantwoord! En wat denk je... zitten er 3 spakenburgse kids bij! De wereld is maar klein. (Pa, ik weet niet wéé ze d'r één waren :)). En Hagar... die sliep gewoon door alles heen. Hoe doet ze dat toch??

Tempo

Het tempo van de blogjes is er een beetje uit. Een goed teken, want het gaat goed met Hagar. Als je haar zo ziet, zou je niet zeggen dat ze al zoveel heeft meegemaakt. Wij genieten volop van haar, vooral van de kleine dingetjes, zoals lekker samen op bed liggen, samen kletsen, enzovoort. Woensdag ben ik voor het eerst met Hagar naar het consultatiebureau geweest. Raar hoor, om daar met zo'n grote baby voor het eerst te komen. We werden enthousiast verwelkomd door de assistente, de wijkverpleegkundige én de arts. Wat een entree! Ze waren allemaal erg nieuwsgierig hoe het nu gaat. Goed dus! Natuurlijk was ik erg benieuwd naar haar gewicht en (vooral) haar lengte; ze is nu 65 cm en 6850 g. Net iets boven de middellijn van de groeicurve. Netjes toch?! Verder kreeg ze haar 2de vaccinatie. Gelukkig ging ze niet door het lint, en kreeg ze dus ook geen last van ademnood. 's Avonds had ze wel gelijk weer koorts. Perfecte uitvinding die paracetamolletjes. Werkt direct. En zo pakken we langzaamaan de draad weer op. Ik ben weer aan het werk gegaan in de boekwinkel, en van de week ben ik van plan om weer naar koor te gaan. Nu nog de mailtjes en administratie bijwerken, foto's plakken, het ziekenhuisverslag van Hagars opname uitwerken en ... Maar: One thing at a time!

Oma

Zondag hebben we Pinksteren gevierd in Spakenburg, het dorp waar ik ben niet ben geboren, maar wel getogen (opgegroeid dus). En daar woont ook onze lieve oma! Ze is al bijna 85 jaar (zou je niet zeggen toch!). En Hagar is haar 24ste achterkleinkind. Wat een nageslacht hè. Zij en opa zijn samen begonnen. Ze kregen 6 kinderen (waaronder mijn vader), zij zorgden weer voor 29 kleinkinderen. Oma komt op alle verjaardagen (ook van de aanhang), ze weet ze allemaal uit haar hoofd.

Bijzonder toch, zo'n oma!