Gisteren was de beademing van Hagar zo ver terug gebracht dat de artsen er van uit gingen dat ze zonder de beademingsbuis zou kunnen. Helaas ging het bijna gelijk nadat het buisje eruit was mis. Hagar vond het echt niet leuk, en daardoor huilde ze hard, waardoor haar borstkas behoorlijk introk, wat natuurlijk weer pijn deed door de wond, waardoor ze nog harder ging huilen, enzovoort. Een vicieuze cirkel dus, en erg naar om aan te zien. Ik had daar liever zelf gelegen! Gevolg was dat de beademingsbuis weer terug is geplaatst. Ook moest ze nog wat extra slaapmiddel om haar weer rustig te krijgen. Toen ik wegging was gelukkig weer comfortabel.
De vraag is nu natuurlijk waarom het niet lukte. De artsen hebben daar verschillende ideeën over, maar het eerste stap die nu genomen gaat worden is overleg met de KNO-arts. Waarschijnlijk gaat hij weer kijken in haar luchtpijp. We zijn benieuwd of hij iets bijzonders ziet. In ieder geval krijgt ze nu voorlopig rust, zondat ze verder kan aansterken.
Vandaag lag ze ons weer super helder aan te kijken. Je zou haar bijna vastpakken en plat knuffelen! Helaas gaat dat nu nog even niet door de drains, de infusen en de tube.
De drains lopen nou nauwelijks meer, dat betekent dat ze er gauw uit kunnen. Voorlopig moet ze wel op een vetvrij dieet blijven. Dat betekent kolven en invriezen. Het lastige is dat ik niet meer kan kolven in het ziekenhuis in verband met MRSA, dus daar moet ik tussendoor tijd voor vinden. Ik heb inmiddels een behoorlijk voorraadje opgebouwd. Hopelijk kan Hagar, als ze weer thuis is, eindelijk weer aan de borst! Dat zou echt geweldig zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten