Eén maandje

Alweer een maand voorbij. Even kijken, wat is allemaal gebeurd...
Mattanja is 7 jaar geworden.
Tirza is 9 jaar geworden.
Helaas viel hun feestje een beetje in het water, of beter gezegd in de sneeuw, want op die dag werd een weeralarm afgekondigd. Gelukkig kwam er toch nog wel bezoek, en was het toch feest!
Er kwam bericht dat er een nieuw leven op komst is bij mijn zus en zwager!
We vierden kerstfeest. (O)ma bracht de kerstdagen bij ons door. Erg gezellig, maar natuurlijk met een schaduwzijde... de eerste keer zonder papa. Met deze dagen missen we hem extra.

En dan gisteren het bericht dat ons achterneefje van 11 jaar is gestorven, en vanmorgen hetzelfde bericht over de vader van een vriend van ons.
Wat kan er toch veel gebeuren in zo'n maandje. Mooie dingen, zegeningen, maar aan de andere kant, wat een verdriet...
Wat zal 2011 ons brengen?

Sneeuw!

Met deze luchten mag een leuke sneeuwfoto natuurlijk niet ontbreken!

Helpen

Jong geleerd is oud gedaan!
Zoals je ziet is Hagar dol op helpen; ze helpt me met eten klaarmaken, met vegen, poetsen, enz. Ze doet al heel veel zelf, zoals laarzen aan en jas aan, eten, spelletjes uit de kast pakken. Een zelfstandig meisje!
Dat schortje dat ze op de foto aan heeft heb ik zelf gewonnen met een kleurwedstrijd toen ik een jaar of 7 was. Leuk hè!

Kleine Einstein

Vanmorgen kreeg Hagar mooie HelloKitty-sokjes aan. Dat ons kleine meisje erg opmerkzaam is was ons al opgevallen; ze ziet de kleinste details en benoemt die ook. Toen ze die poesjes op haar sokken zag zei ze: 'mama, een, tee poes!' (oftewel: mama,1, 2 poesjes!). Een Einstein in-de-dop?!

Ons kwartet

Daar zeg je U tegen

Er is een tijd om geboren te worden en er is een tijd om te sterven....

Deze 2 uitersten hebben we in een maand van nabij meegemaakt. Maandag 11 oktober kregen we er namelijk een nichtje bij! Ze heet Floor. Echt klein weer. Als je dan onze Hagar ziet, die gaat al hard naar de 2 jaar toe.
Gelukkig kunnen we nog steeds genieten van kleine alledaagse dingen, van herinneringen en van nieuwe ontwikkelingen.

Sporen

In herinnering

Ik heb mijn vader niet verloren
daarvoor gaf hij mij teveel.
Wat hij me zei dat blijf ik horen
van wat ik ben is hij een deel.

Ik kom hem overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat.
Hij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat.