zondag 7 november 2010
Kleine Einstein
Vanmorgen kreeg Hagar mooie HelloKitty-sokjes aan. Dat ons kleine meisje erg opmerkzaam is was ons al opgevallen; ze ziet de kleinste details en benoemt die ook. Toen ze die poesjes op haar sokken zag zei ze: 'mama, een, tee poes!' (oftewel: mama,1, 2 poesjes!). Een Einstein in-de-dop?!
donderdag 14 oktober 2010
Daar zeg je U tegen
Er is een tijd om geboren te worden en er is een tijd om te sterven....
Deze 2 uitersten hebben we in een maand van nabij meegemaakt. Maandag 11 oktober kregen we er namelijk een nichtje bij! Ze heet Floor. Echt klein weer. Als je dan onze Hagar ziet, die gaat al hard naar de 2 jaar toe.
Gelukkig kunnen we nog steeds genieten van kleine alledaagse dingen, van herinneringen en van nieuwe ontwikkelingen.
Deze 2 uitersten hebben we in een maand van nabij meegemaakt. Maandag 11 oktober kregen we er namelijk een nichtje bij! Ze heet Floor. Echt klein weer. Als je dan onze Hagar ziet, die gaat al hard naar de 2 jaar toe.
Gelukkig kunnen we nog steeds genieten van kleine alledaagse dingen, van herinneringen en van nieuwe ontwikkelingen.
dinsdag 21 september 2010
Sporen
In herinnering
Ik heb mijn vader niet verloren
daarvoor gaf hij mij teveel.
Wat hij me zei dat blijf ik horen
van wat ik ben is hij een deel.
Ik kom hem overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat.
Hij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat.
Ik heb mijn vader niet verloren
daarvoor gaf hij mij teveel.
Wat hij me zei dat blijf ik horen
van wat ik ben is hij een deel.
Ik kom hem overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat.
Hij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat.
donderdag 9 september 2010
09-09-10
In zijn Vaders armen...
Mijn lieve vader die zoveel voor mij en ons heeft betekend.
Nu mag hij dit lied zingen.
When I go don't cry for me
In my fathers arms I'll be
The wounds this world left on my soul
Will all be healed and I'll be whole
Sun and moon will be replaced
With the light of Jesus' face
And I will not be ashamed
For my savior knows my name
It don't matter where you bury me
I'll be home and I'll be free
It don't matter where I lay
All my tears be washed away
Gold and silver blind the eye
Temporary riches lie
Come and eat from heaven's store
Come and drink and thirst no more
So weep not for me my friend
When my time below does end
For my life belongs to him
Who will raise the dead again
Mijn lieve vader die zoveel voor mij en ons heeft betekend.
Nu mag hij dit lied zingen.
When I go don't cry for me
In my fathers arms I'll be
The wounds this world left on my soul
Will all be healed and I'll be whole
Sun and moon will be replaced
With the light of Jesus' face
And I will not be ashamed
For my savior knows my name
It don't matter where you bury me
I'll be home and I'll be free
It don't matter where I lay
All my tears be washed away
Gold and silver blind the eye
Temporary riches lie
Come and eat from heaven's store
Come and drink and thirst no more
So weep not for me my friend
When my time below does end
For my life belongs to him
Who will raise the dead again
woensdag 25 augustus 2010
Storm
(Onderstaande blog is geschreven door mijn zus Ada, maar had ook door mij geschreven kunnen zijn...)
'Nu weet ik wat het is om écht ziek te zijn' zei mijn vader vanochtend. Na een nacht waarin hij ontzettend veel pijn heeft gehad was hij uitgeput. Natuurlijk wil je je vader nog zo lang mogelijk bij je houden, maar op deze manier? Het klinkt raar, maar je begint te hopen dat hij niet lang meer zal hoeven lijden.
Een 'ziekenhuisbed' in de woonkamer, vanmiddag de ambulance voor de deur voor een bezoekje aan het ziekenhuis, een vader waar steeds wat minder van overblijft. Heel confronterend.
In afwachting van hoe dit allemaal af gaat lopen probeer ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Want: Life isn't about waiting for the storms to pass, it's about learning to dance in the rain!
'Nu weet ik wat het is om écht ziek te zijn' zei mijn vader vanochtend. Na een nacht waarin hij ontzettend veel pijn heeft gehad was hij uitgeput. Natuurlijk wil je je vader nog zo lang mogelijk bij je houden, maar op deze manier? Het klinkt raar, maar je begint te hopen dat hij niet lang meer zal hoeven lijden.
Een 'ziekenhuisbed' in de woonkamer, vanmiddag de ambulance voor de deur voor een bezoekje aan het ziekenhuis, een vader waar steeds wat minder van overblijft. Heel confronterend.
Gelukkig hebben we als familie veel steun aan elkaar. Ook vrienden zijn bijzonder! Hoeveel lieve kaartjes, belletjes, smsjes en gesprekjes ik al heb gehad..! Thanks allemaal daarvoor! Ik snap dat het voor jullie ook niet altijd even makkelijk is om te bedenken hoe je ermee om moet gaan, maar het kleinste gebaar is al heel bijzonder!
In afwachting van hoe dit allemaal af gaat lopen probeer ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Want: Life isn't about waiting for the storms to pass, it's about learning to dance in the rain! Niet altijd even makkelijk, maar God geeft de kracht en rust om niet alleen te overleven, maar echt te kunnen leven!
woensdag 18 augustus 2010
Herinneringen
Ik heb altijd gedacht dat Hagar zich de periode in het ziekenhuis niet meer zou kunnen herinneren, maar sinds vandaag twijfel ik daar toch aan...
Vandaag mocht Hagar weer voor controle naar de cardioloog. De laatste keer was een jaar geleden, en ze heeft tenslotte toch een open-hart operatie gehad, dus daarom wilden ze haar nog een keer zien. Toen ik daar zo liep, in het Sophia, kwamen er weer een heleboel herinneringen boven. Wat hebben we daar een boel voetstappen staan!
Hagar vond het wel gezellig, een uitje met mama. In de wachtkamer betrok haar gezicht een beetje, maar met wat afleiding was dat gauw opgelost. Maar toen ze gehaald werd door de zuster die een echo ging maken van haar hartje zette ze het op een huilen, vooral toen ze de apparaten zag en de zuster aan haar ging zitten. Met moeite werd ze wat rustiger. Daarna moest nog een hartfilmpje, waar zich het hele tafereel herhaalde. Daar ging ze zelfs nog meer tekeer, omdat de zuster 12 elektroden op moest plakken. Met moeite kwam er een mooi filmpje. Na afloop was ze helemaal bezweet en klemde ze zich aan me vast. Zo ken ik haar helemaal niet! Het deed geen pijn, want met het verwijderen van de elektroden gaf ze geen kik. Volgens de arts kunnen er wellicht onbewuste herinneringen bij haar naar boven komen, vandaar de stress-reactie. Ik had echt met haar te doen. Gelukkig was alles goed, en konden we gauw weer naar huis. Van alle emoties viel ze in de auto vrijwel direct in slaap.
Vandaag mocht Hagar weer voor controle naar de cardioloog. De laatste keer was een jaar geleden, en ze heeft tenslotte toch een open-hart operatie gehad, dus daarom wilden ze haar nog een keer zien. Toen ik daar zo liep, in het Sophia, kwamen er weer een heleboel herinneringen boven. Wat hebben we daar een boel voetstappen staan!
Hagar vond het wel gezellig, een uitje met mama. In de wachtkamer betrok haar gezicht een beetje, maar met wat afleiding was dat gauw opgelost. Maar toen ze gehaald werd door de zuster die een echo ging maken van haar hartje zette ze het op een huilen, vooral toen ze de apparaten zag en de zuster aan haar ging zitten. Met moeite werd ze wat rustiger. Daarna moest nog een hartfilmpje, waar zich het hele tafereel herhaalde. Daar ging ze zelfs nog meer tekeer, omdat de zuster 12 elektroden op moest plakken. Met moeite kwam er een mooi filmpje. Na afloop was ze helemaal bezweet en klemde ze zich aan me vast. Zo ken ik haar helemaal niet! Het deed geen pijn, want met het verwijderen van de elektroden gaf ze geen kik. Volgens de arts kunnen er wellicht onbewuste herinneringen bij haar naar boven komen, vandaar de stress-reactie. Ik had echt met haar te doen. Gelukkig was alles goed, en konden we gauw weer naar huis. Van alle emoties viel ze in de auto vrijwel direct in slaap. We hoeven pas weer terug als ze 4 jaar is...
Abonneren op:
Posts (Atom)