Geinspireerd door Ada en beter laat dan nooit een terugblik op een turbulent 2009!
Het jaar begint vol verwachting. Hoe lang gaat het nog duren... Wie zit er toch in die dikke buik van mama? Welke datum zullen we kiezen (dat 'voordeel' heb je bij een keizersnede)? Uiteindelijk blijken we geen keus te hebben en wordt het 22
januari. En het is een dochter! Onze Hagar wordt gezond en wel geboren in het ziekenhuis in Delft om 16.22 u met een geboortegewicht van 3630 g.
Terwijl we blij zijn met het nieuwe leven maken we ons tegelijkertijd zorgen over pa. De tumor is gegroeid.
Verschillende mensen maken opmerkingen over Hagars 'verkoudheid'. In
februari besluiten we naar de dokter te gaan en belanden uiteindelijk in het ziekenhuis. Hagar heeft het RS-virus.Wat we dan nog niet weten is dat dit het begin is van een lange weg en ze uiteindelijk 81 dagen in het ziekenhuis zal komen te liggen.
Het centrale woord in
maart is 'ziekenhuis'. Hagar wordt geopereerd in het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam, ma krijgt een nieuwe heup en komt zodoende terecht in het ziekenhuis in Hilversum. Rond de toestand van pa lopen verschillende onderzoeken en een bioptie in het UMC. Pa, ma, & Hagar tegelijk in het ziekenhuis; wat een 'gezellige' boel!
Ondertussen loopt het gezin ook gewoon door en zijn we blij met alle hulp die we krijgen!
In
april gaat Hagar langzaam maar zker vooruit (veel te langzaam naar onze zin). Pa krijgt zijn eerste behandeling. Ma raakt beetje bij beetje weer wat meer op de been.
We raken in een nieuw ritme van school-ziekenhuis-slapen.Verder staat het sociale leven zo'n beetje stil.
En we kopen een auto waar we met het hele gezin in passen!
Mei wordt gekenmerkt door de hoop dat Hagar thuis is op mijn verjaardag. En ja, op 11 mei komt onze dochter thuis! In het begin is heeft Hagar het nog wel eens moeilijk en tot 2 keer toe bellen we 112. Maar langzaam maar zeker gaat het beter.
Jonatan wordt 4. Een mijlpaal, want nu mag ook hij naar school!
In
juni gaan we voor het eerst naar het consultatieburo. Andere moeders kijken meewarig naar het grote litteken op Hagars buik. Wij zijn er al aan gewend.
In
juli begint de zomervakantie en raken we langzaam maar zeker gewend aan de nieuwe situatie met z'n zessen.
In
augustus boeken we nog gaan een weekje vakantie op de camping. Genieten!
September is: weekendjes weg, naar Duinrell met ons koor en naar Maarn met onze kerkelijke gemeente.
Er is positief nieuws te melden over de behandeling die mijn vader onderging; het blijkt te werken, de grootte van de tumor neemt af!
In
oktober dient de herfst zich weer aan. Mattanja begint met haar eerste zwemles.
November is wat onrustig i.v.m. de komst van de sint en het aftellen naar 2 verjaardagen.We bereiden ons met elkaar voor op een gezellig avondje.
December begint als een standaard december-drukte-maand. Heel gezellig en lekker druk! Mattanja en Tirza jarig, Frans druk op z'n werk.
Maar weer een dal wat betreft de ziekte van pa. Slechter nieuws; er zijn nieuwe plekjes in de lever gevonden. Wat eraan te doen? Het moet wachten tot januari. Een ding is zeker; blij zijn we er niet mee. Toch maar weer afwachten.
Als we zo terugkijken zijn we erg dankbaar dat het zo goed gaat met Hagar en dat er geen problemen zijn met haar ontwikkeling ondanks drie maanden plat liggen.
Een lied dat veel in mijn gedachten speelde was:
Ik hef mijn ogen, op naar de bergen,
waar komt mijn hulp vandaan?
(...) Mijn hulp is van U Heer!
Heel staat er ook dat Hij nooit slaapt of sluimert. Dus Hij waakt altijd over Hagar (ook als wij slapen) en waakt over ons allemaal!
